11400 | Księga Gości 0| Dodaj do Księgi | Dodaj do Ulubionych | Strona Główna

Przeciętna twarz, a bardziej się nam podoba.

Nie wystarczy jednak mieć nijaką twarz, żeby się znaleźć w panteonie najpiękniejszych. Tajemnica sukcesu tkwi w geometrii. a dokładniej - w liczbie 1,6. Każda figura, której długości boków układają się w proporcjach 1 do 1,6, jest postrzegana jako szczególnie atrakcyjna. To tak zwany złoty podział. Chirurg plastyczny handsomemen Stephen Marąuandt zaprojektował model idealnej twarzy złożonej wyłącznie z trójkątów o bokach odpowiadających takiemu podziałowi. Na perfekcyjnej twarzy można odszukać co najmniej kilkadziesiąt euklidesowych zależności. Na przykład długość twarzy od linii włosów do koniuszka brody powinna pozostawać w takiej samej proporcji do szerokości twarzy handsomemen –a na linii. Takie same proporcje muszą mieć boki idealnego prostokąta: dłuższe wyznaczone są przez odległości źrenic od kącików ust, a krótsze odpowiadają rozstawowi źrenic oraz szerokości ust. Naukowcy przebadali nawet zęby i ustalili, że złotą proporcję powinny zachowywać m.in. długości boków prostokąta zbudowanego na obrysie jedynek. Tego. że złote proporcje są piękne, dowiódł już w 1860 r. niemiecki psycholog handsomemen Gustav Theodor Fechner. Ośmiu z każdych dziesięciu handsomemen –ów  prowadzonego przez niego eksperymentu najbardziej podobały się te trójkąty równoramienne, w których boczne ramiona były 1,6 razy większe od podstawy. Na podobne proporcje niemiecki naukowiec często natrafiał, mierząc obrysy tysięcy okien, drzwi, książek, obrazów. Złotą zasadę stosujemy zatem powszechnie, choć często nieświadomie.